Unikalne cechy Frisby Stereotest

Frisby Stereotest ma szereg unikalnych cech w porównaniu z innymi testami widzenia stereoskopowego.

Oglądany w naturalny sposób

Frisby Stereotest prezentuje obiekty o „rzeczywistej głębi”, oglądane naturalnie oczami. Nie wykorzystuje więc stereogramów do tworzenia efektu głębi i nie wymaga specjalnych okularów.

Pozwala to uniknąć wad stereogramów w niektórych grupach pacjentów, na przykład u niemowląt i małych dzieci, które mogą odmawiać noszenia okularów czerwono-zielonych lub polaryzacyjnych albo rozpraszać się nimi i nie skupiać na badaniu. Ponadto niektórzy ortoptyści uważają, że takie okulary mogą działać dysocjująco (oczy przestają być prawidłowo ustawione), jeśli pacjent ma słabe obuoczne widzenie pojedyncze, przez co wynik może być mylący.

Łatwy w użyciu

Frisby Stereotests zaprojektowano tak, aby były bardzo łatwe w przeprowadzeniu, a pacjent nie musi nosić specjalnych okularów. Testy są wykonane z prostych materiałów i opierają się na prostych sposobach prezentacji. Większość pacjentów szybko rozumie zadanie, a badający bez trudu uczy się prezentować testy.

Sprawdzenie, czy pacjent rozumie zadanie

Wszystkie Frisby Stereotests pozwalają badającemu sprawdzić, czy pacjent rozumie zadanie, podczas wstępnych prób „treningowych” lub „pokazowych”. Jest to możliwe dzięki kolejnej unikalnej cesze: badanie można powtarzać bez tego, by pacjent nauczył się, jak je zaliczyć. Wyjaśniamy to poniżej.

Powtarzanie badania bez nauczenia się, jak je zaliczyć

Nie wszystkie stereotesty zapewniają tę samą elastyczność i wiarygodność przy powtarzaniu badania. Frisby Stereotests jako jedyne pozwalają powtarzać badanie bez tego, by pacjent nauczył się je zaliczać z niewłaściwych powodów lub zapamiętując położenie celu.

Jest to szczególnie cenne, gdy pacjent jest badany ponownie w trakcie diagnostyki lub leczenia, na przykład w postępowaniu w mikrozezie (zwanym też mikrotropią lub zespołem monofiksacji). To jeden z powodów, dla których Frisby jest często preferowanym stereotestem brytyjskich ortoptystów i okulistów.

Testy ze stereogramami z losowych punktów, takie jak Lang Stereotest, osadzają kształty w teksturze tak, że stają się widoczne tylko przy sprawnym widzeniu obuocznym. Producent testu Lang podaje, że wyniki są wiarygodne przy powtórzeniach, ponieważ figur nie da się odgadnąć. Ogranicza to zgadywanie, ale nie eliminuje pamięci: gdy pacjent raz zobaczy i nazwie kształty, może je zapamiętać i następnym razem rozpoznać je z pamięci, a nie dzięki prawdziwej stereopsji. Może to obniżać wiarygodność powtarzanych badań.

Frisby Stereotest unika tego problemu, ponieważ jego głębia jest rzeczywista – tworzona przez płytki o różnej grubości, a nie przez stały nadrukowany wzór. Płytki można obracać i odwracać tyle razy, ile potrzebuje badający, a odległość badania można zmieniać, więc pacjent nie może polegać na pamięci.

Wszędzie tam, gdzie potrzebnych jest kilka ocen – w terapii widzenia, przy śledzeniu rozwoju wzroku lub monitorowaniu widzenia stereoskopowego w czasie – Frisby Stereotest daje bardziej wiarygodny i powtarzalny pomiar. Jego wyniki odzwierciedlają prawdziwą obuoczną percepcję głębi, a nie wcześniejszy kontakt z testem, dlatego dobrze sprawdza się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.

Wbudowane zabezpieczenia przed wskazówkami jednoocznymi

Frisby Stereotest ma wbudowane zabezpieczenia, które minimalizują ryzyko poprawnych odpowiedzi opartych na wskazówkach jednoocznych. Takie wskazówki stanowią zagrożenie we wszystkich stereotestach.

Testy należy prezentować prawidłowo, aby uniknąć wskazówek jednoocznych: płytka musi być ustawiona na wprost i trzymana nieruchomo, a głowa pacjenta również musi pozostać nieruchoma.

Płytki należy pokazywać uniesione ok. 5–10 cm nad jednolitym tłem (pudełko lub etui stereotestu zaprojektowano tak, aby przykładać do niego płytkę). Jeśli płytka leży płasko na powierzchni, cel może stać się widoczny dzięki cieniom.

Zaletą Frisby jest możliwość przeprowadzenia wstępnej fazy objaśniającej, czyli „treningowej”, bez uszczerbku dla badania. W tej fazie wskazówki jednooczne można celowo wykorzystać, by upewnić się, że pacjent rozumie zadanie: na przykład kładąc płytkę na tle w opisany wyżej sposób lub opierając ją na jednym rogu i obracając na boki, tak aby wzór stał się widoczny.

Te wskazówki jednooczne całkowicie znikają i nie da się ich odtworzyć, gdy test jest prezentowany prawidłowo. Podczas badania niemowląt i małych dzieci może być konieczne delikatne położenie dłoni na ich głowie, aby pozostała nieruchoma.

W jednym z badań Frisby Stereotest uznano za najmniej podatny na wskazówki jednooczne spośród powszechnie stosowanych stereotestów do bliży (Holmes, J.M. & Leske, D.A., Monocular clues in tests of stereoacuity. Transactions of the International Orthoptic Congress, Sztokholm, Szwecja, 1999).

Opublikowane badania, na których opierają się te cechy, znajdziesz w kompendium badań.