Kliniczne porównanie stereotestów – Frisby vs Randot, TNO, Titmus i Lang

	Frisby Stereotest	Randot (Stereo Optical)	TNO	Titmus / Wirt Fly	Lang I / II ¶
Mechanizm głębi	Rzeczywista głębia fizyczna	Drukowany stereogram z losowych punktów (RDS), polaryzacyjny	Drukowany RDS, anaglif	Drukowany stereogram konturowy	Soczewkowy (lentikularny) RDS
Wymagane okulary	Nie są wymagane	Okulary polaryzacyjne	Okulary anaglifowe czerwono-zielone	Okulary polaryzacyjne	Nie są wymagane
Wyeliminowane wskazówki jednooczne	Tak — wyłącznie rzeczywista dysparycja	Częściowo (przy prawidłowo noszonych okularach)	Tak	Nie — obecne wskazówki konturowe	Lang I: tak. Lang II: częściowo — położenie obiektu może być widoczne jednoocznie (choć nie jego kształt); stwarza to ryzyko zgadywania na podstawie położenia u dzieci, które jeszcze nie mówią i nie są proszone o nazwanie celu. Lang I nie ma tej wady.
Przedział wiekowy	Od 6 miesięcy	Od 2 lat (dostępna wersja przedszkolna)	Od 3 lat	Od 2 lat (mucha / zwierzęta); od 3 lat (koła)	Od 6 miesięcy
Zakres progów (sekundy kątowe)	5 – 600″	20 – 400″ (800″ wersja przedszkolna)	15 – 480″	40 – 3000″	200 – 1200″
Wiarygodny u pacjentów z obniżoną ostrością wzroku †	Tak — większe elementy celu pozostają rozróżnialne przy obniżonej ostrości jednego oka, co umożliwia wiarygodny pomiar stereoskopowy i monitorowanie leczenia w łagodnym i umiarkowanym niedowidzeniu — a nie tylko przesiewowe wykrycie jego obecności	Częściowo — drobne wzory punktowe mogą być nierozróżnialne przy niskiej ostrości	Częściowo — drobne wzory punktowe mogą być nierozróżnialne przy niskiej ostrości	Częściowo — grubsze kontury pomagają, ale wskazówki jednooczne pozostają problemem	Częściowo — drobny wzór soczewkowy może być nierozróżnialny przy niskiej ostrości; czułość testu Lang pomaga wykryć niedowidzenie, ale nie potwierdza prawidłowego widzenia obuocznego
Wiarygodność przy powtarzaniu badania ‡	Tak — cel o rzeczywistej głębi można przestawiać; pacjenci nie mogą zapamiętać ani przewidzieć prawidłowej odpowiedzi przy powtórnym badaniu	Nie — stały drukowany bodziec; wcześniejszy kontakt grozi wyuczoną odpowiedzią	Nie — stały drukowany bodziec; wcześniejszy kontakt grozi wyuczoną odpowiedzią	Nie — stały drukowany bodziec; wcześniejszy kontakt grozi wyuczoną odpowiedzią	Nie — stałe położenia soczewkowe; wcześniejszy kontakt grozi wyuczoną odpowiedzią
Wykrywanie nieprawidłowości widzenia obuocznego	Wysoka swoistość — wiarygodne narzędzie potwierdzające z bardzo nielicznymi wynikami fałszywie dodatnimi	Umiarkowana swoistość	Najwyższa czułość wśród testów kartowych	Niska — wskazówki jednooczne umożliwiają zgadywanie	Wysoka swoistość; dobry do badań przesiewowych niemowląt
Zastosowanie w badaniach naukowych i klinicznych	Szeroko stosowany jako standard odniesienia w międzynarodowych badaniach klinicznych	Powszechny w badaniach klinicznych w USA	Stosowany w badaniach w niektórych ośrodkach	Rzadko stosowany — problem wskazówek jednoocznych	Badania przesiewowe
Zależność od sprzętu	W pełni samodzielny — nie wymaga wyposażenia stanowiska refrakcyjnego	Często w zestawie ze stanowiskami refrakcyjnymi	Samodzielna karta	Często w zestawie ze stanowiskami refrakcyjnymi	Samodzielna karta
Ocena w ankietach wśród klinicystów (Wielka Brytania / USA / Kanada)	1. miejsce — uznany za najlepszą praktykę*	Szeroko stosowany w klinikach w USA	2. miejsce w ankietach	Szeroko stosowany, ale podatny na wskazówki jednooczne	Preferowany u niemowląt

Zielony = zaleta Czerwony = ograniczenie Bursztynowy = częściowo / zależnie od kontekstu Wyróżniony wiersz = kluczowa cecha konstrukcyjna Frisby

* Uznany za stereotest najlepszej praktyki przez większość respondentów w recenzowanych ankietach wśród klinicystów w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie: Read i in. (2020) ‘Which Stereotest Do You Use?’ Ophthalmic and Physiological Optics, PMC7510382.

† Test Frisby celowo wykorzystuje większe trójkątne elementy celu, dzięki czemu bodziec stereoskopowy pozostaje rozróżnialny nawet przy obniżonej ostrości jednego oka — umożliwiając wiarygodny pomiar widzenia obuocznego i monitorowanie leczenia u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym niedowidzeniem. Różni się to od zdolności testu do przesiewowego wykrywania niedowidzenia: testy o wysokiej czułości (jak Lang i TNO) dobrze wychwytują przypadki, ale mogą nie dawać wiarygodnych pomiarów stereoskopowych, gdy niedowidzenie już występuje.

‡ Ponieważ cel w teście Frisby jest rzeczywistym obiektem fizycznym, którego położenie badający może zmieniać między próbami, pacjenci nie mogą zapamiętać ani przewidzieć prawidłowej odpowiedzi — co czyni go wyjątkowo odpowiednim do długoterminowego monitorowania i ponownych ocen. Testy drukowane i soczewkowe prezentują stały bodziec, którego położenie nie zmienia się między wizytami; pacjent, który wcześniej widział odpowiedź lub któremu ją pokazano, może zaliczyć badanie dzięki pamięci, a nie stereopsji.

¶ W teście Lang II położenie obiektów docelowych może być postrzegane jednoocznie (choć ich kształtu nie da się rozpoznać), co stwarza ryzyko, że dzieci, które jeszcze nie mówią — i nie są proszone o nazwanie kształtu — zareagują na wskazówki położenia, a nie na prawdziwą stereopsję. Dlatego niektórzy klinicyści u najmłodszych wolą Lang I.

RDS = stereogram z losowych punktów. „Wykrywanie nieprawidłowości widzenia obuocznego” odzwierciedla swoistość i czułość z porównawczych badań terenowych (Hatt i in.; Greenberg i in.; Simons i in.). Wysoka swoistość (mało wyników fałszywie dodatnich) i wysoka czułość (odsetek wykrytych rzeczywistych przypadków) to odrębne, klinicznie cenne właściwości. Tabela obejmuje wyłącznie kartowe testy do bliży; nie uwzględnia stereotestów do dali ani testów cyfrowych lub na tabletach. Wszystkie decyzje kliniczne powinny opierać się na aktualnych, recenzowanych dowodach.

Zamów egzemplarz demonstracyjny — oferujemy bezpłatne egzemplarze demonstracyjne wykładowcom optometrii i wybranym programom badań klinicznych. Skontaktuj się z nami: hello@frisbystereotest.com lub odwiedź naszą stronę kontaktową.